الگویابی مناقشات کمّی هیدروپلیتیکی بر اساس رویکرد حل منازعه

مسئله کمبود آب شیرین پس از بحران جمعیّت، دوّمین بحران جهان‌شمول در کرۀ زمین می‌باشد که افزایش تقاضا و کاهش منابع در دسترس، حل این بحران را با موانع جدّی روبه‌رو نموده و باعث بروز تنش و درگیری بین واحدهای سیاسی در مقیاس‌های گوناگون شده است. حل مناقشات مربوط به آب در وهلۀ اوّل مربوط به میزان دسترسی به منابع موجود می‌باشد که مستلزم داشتن رویکردی کاربردی و منطقی از سوی تمامی ذی‌نفعان این عرصه در پیوند باسیاست خارجی کشورهاست. براین‌اساس در پژوهش پیش ‌رو به الگویابی مناقشات کمّی هیدروپلیتیکی بر اساس رویکرد حل منازعه پرداخته شده است. به این منظور مهم‌ترین مؤلفه‌های مرتبط با مناقشات هیدروپلیتیکی از درون نظریّه‌ها و دیدگاه‌های مربوط به بحران و منازعه به‌عنوان متغیّر وابسته پژوهش مشخص و راهکارها و رویکردهای لازم برای حل‌وفصل آن در جهت رسیدن به الگوی مطلوب به‌عنوان متغیّر مستقل ارائه شده است؛ لذا این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش است که در خصوص مناقشات کمّی هیدروپلیتیکی بر اساس رویکرد حل منازعه چه الگویی می‌توان ارائه داد؟ در پاسخ به سؤال پژوهش و با جمع‌بندی نتایج به‌دست‌آمده، الگویی جامع که در برگیرندۀ دلایل و زمینه‌های بروز مناقشات و راهکارهای برون‌رفت از شرایط موجود ‌باشد در پنج بخش: 1ـ کمبود منابع آب شیرین 2ـ خط تقسیم آب، دریاچه‌ها، رودخانه‌های مشترک و بهره‌برداری از آن‌ها 3ـ فاصله جغرافیایی و تعدّد کشورهای درگیر 4ـ نحوۀ مدیریّت امور توسط کشورهای درگیر 5ـ مداخله و تأثیرگذاری سازمان‌های بین‌المللی و قدرت‌های بزرگ تدوین شده است.